۱- سلام بر همه ی دوستان و خوانندگان خوب و وفادار این وبلاگ. می دانم که یک معذرت خواهی اساسی به همه ی شما بدهکارم. متاسفانه از آن جا که در خانه ی جدیدی که حدود یک سال و نیم است به آن اثاث کشی کرده ام به دلایل نامعلومی سرعت ارتباط با شبکه به طرز عجیب و غریبی پایین استُ در این مدت نتوانسته ام روی وبلاگ کار کنم. در واقع تجربه ی وصل شدن به اینترنت در این خانه ی جدید به قدری آزاردهنده است که اصلاْ قیدش را زده ام. در محل کارم (دفتر مجله) هم که نه وقت این کار را پیدا می کنم و نه به نظرم کار درستی است که اوقات کارم در مجله را به کار روی وبلاگ که به هرحال مساله ای شخصی است اختصاص بدهم. خوشبختانه بالاخره ای.دی.اس.ال منطقه ی ما را هم پوشش داده. در نتیجه فکر می کنم از این به بعد بتوانم دوباره به این وبلاگ سروسامانی بدهم. از همه ی دوستان معذرت می خواهم که در این مدت نه جواب پیغام هایشان را دادم و نه سری بهشان زدم. ولی باور کنید که به وبلاگ خودم هم هفت هشت ماهی می شد که حتی یک سر هم نزده بودم. امیدوارم ازم دلخور نشده باشید. همه تان را دوست دارم و با تمام وجودم برایتان احترام قایل هستم.

۲- از روزی که این وبلاگ را راه انداختم تصمیم گرفتم که هیچ کامنت و نظری را پاک نکنم حتی اگر حاوی فحش های رکیک به خودم باشد (که هنوز هم دلیل اش را نفهمیده ام). می خواستم این وبلاگ محلی باشد برای تبادل کاملاْ آزادانه ی انواع و اقسام نظرات. معتقدم این حق طبیعی هر آدمی است که از من یا نوشته هایم خوش اش بیاید یا متنفر باشد. به همین دلیل حتی کامنت هایی را که حاوی عجیب ترین توهین ها به خودم بود هم پاک نکردم. راستش حالا دیگر سال هاست نه از ستایش کسی خوش خوشانم می شود و نه از توهین کسی بهم برمی خورد. وقتی پس از ماه ها دوباره به سراغ وبلاگ آمدم متاسفانه با انبوهی از کامنت های زننده و مزخرف مواجه شدم. قطعاْ این کامنت ها کار همان کسانی است که ما را ملتی جلوه می دهند که ظرفیت و لیاقت آزادی را ندارد. واقعاْ نمی دانم چه باید کرد. در کمال تاسف مجبور شدم این کامنت ها را به خاطر احترام به شخصیت خوانندگان جدی وبلاگ و احترام به خود این وبلاگ پاک کنم.

۳- متاسفانه اگر این عده احتمالاْ نوشتن این گونه کامنت های مزخرف را ادامه دهند مجبور خواهم شد اول نظرات را بخوانم تا اگر "مورد"ی نداشتند تاییدشان کنم. اتفاقی که هیچ وقت دلم نمی خواست در این وبلاگ بیفتد. من به آزادی مطلق بیان و قلم ایمان دارمُ و در طول بیش از ده سال کار حرفه ای برای نظرات مغرضانه ی آدم های بیمار حتی تره هم خرد نکرده ام و راستش اغلب در خلوت خودم به آن ها خندیده امُ ولی دلم نمی خواهد این اعتقاد بهانه ای در دست عده ای آدم بیمار بشود تا عقده ها و حماقت شان را به زننده ترین شکل به چشم و روح دیگران تحمیل کنند. مطمئن ام که شما هم این را نمی خواهید. البته هم چنان حتی تندوتیزترین انتقادهایی که به خودم یا این وبلاگ بشود را قطعا حذف نخواهم کرد ولی استفراغ های ذهنی آدم های بیمار را برنخواهم تافت. ظاهراْ چاره ای جز "ممیزی" برخی نظرات زاید و بی معنی وجود ندارد.

۴- باز هم ممنون از همگی. امیدوارم به زودی ارتباطمان از سر گرفته شود. ضرورت رویکردی جدی به موسیقی متال را که عشق مشترک همه مان است بیش از هر وقت دیگری احساس می کنم. امیدوارم همچنان مخاطب این وبلاگ بمانید.