بعضی از دوستان اظهار علاقه کرده اند که ترجمه ی بعضی از اشعار گروه Agalloch را در این جا بیاورم. فعلاً این یکی را داشته باشید تا بعد. این شعر آهنگ "تالارهای افسون شده ی آبنوس" ( Hallways of Enchanted Ebony) از آلبوم Pale Folklore است که به نظرم یکی از زیباترین آهنگ های گروه است و البته بسیار رمانتیک به مفهوم آگالوچی اش و با همان اندوه سرد زمستانی. ظرف همین یکی دو روزه چند شعر دیگر این گروه را هم تقدیم تان خواهم کرد، همراه با البته مطالب دیگر. قول می دهم!

به سردی مرا ببوس و این زندگی را از لبانم سر بکش

خون سردم را به حال خود بگذار تا جاری شود.

به سردی مرا ببوس و از این روحی که دیری ست فراموش شده بگذر.

از کدامین یک از این درختان بلوط می باید خودم را حلق آویز کنم؟

این تالارهای آبنوس همواره تاریک اند.

بر کدامین شاخه ی یخ زده می باید بمیرم؟

سرد هم چون زمستان، سیاه هم چون حجاب شوم او،

سرد هم چون نجوای او و ردای مخوف اش.

این سرسراها، سرسراهای زندگی و زیبایی نیست،

این تالارهای افسون شده آغشته به خون شب است.

تالارهای آبنوس سوسو می زنند، انگار که ارواح آتش شریرانه در تالاری مرمرین می رقصند.

این چشمان خسته دیگر گشوده نخواهد شد، چرا که آغوش سرد مرگ آن ها را منجمد کرده است.

خانه ای افسون شده از خاطرات از هم گسیخته و اندوهی سوزان اینک مرا دربرمی گیرد.

این آوا را بشنو

که در آن سوی تالارهای بی انتها و در فراسوی جنگل پهناور، درست درمیان دروازه های آهنین زمزمه می کند:

به تاریکی زمستان، به سردی نقاب مرگ دلگیر او

به سردی اندوه او و اشک های عاج گونه اش.

این سرسراها، سرسراهای زندگی و زیبایی نیست.

نه آسمانی به سرخی خون.

هیچ رنگی در این دنیا باقی نمانده

این پایان روشنایی بود...